به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی«هرمز»؛ در جریان گفتگویی مفصل با خانم زینب زرنگاری، کارآفرین برتر و چهره تأثیرگذار توانمندسازی زنان در جزیره هرمز، از مسیری سخن گفتیم که از یک فعالیت کوچک آموزشی آغاز شد و به جریان پایدار اشتغال و تولید ختم گردید. این گفتگو، نه تنها بازتاب تلاش یک فرد، بلکه روایتی از تغییر فرهنگی و اقتصادی در دل جامعه‌ای است که با تکیه بر توان زنان بومی، مسیر تازه‌ای از رشد را تجربه می‌کند.

 
آغاز راه؛ از آموزش تا آگاهی
هرمز: خانم زرنگاری، نخست بفرمایید نقطه شروع فعالیت‌های شما چه زمانی و با چه هدفی شکل گرفت؟

زرنگاری: آغاز مسیر من به سال ۱۳۸۳ بازمی‌گردد؛ روزهایی که احساس می‌کردم بانوان جزیره بیش از هر چیز نیازمند آموزش و آگاهی در حوزه‌های مختلف زندگی‌اند. همکاری من با کانون بانوان بخشداری از همین دغدغه شکل گرفت. آن زمان هدف ما ارائه آموزش‌های پایه‌ای بود؛ از مشاوره بهداشت، سبک زندگی اسلامی و آموزش دوران ازدواج و بارداری گرفته تا تدریس مهارت‌های سنتی مانند خیاطی، قالی‌بافی و پرده‌دوزی. خوشبختانه با حمایت بخشدار و نهادهایی چون بهزیستی، کمیته امداد و نهادهای فرهنگی توانستیم قدم‌های مؤثری برداریم.

 
از نیاز تا نوآوری؛ تولد کانون زنان توانمند
هرمز: چه چیزی باعث شد مسیر آموزش به سمت کارآفرینی و تولید تغییر کند؟

زرنگاری: در سال ۱۳۸۵ با افزایش ورود گردشگران به هرمز، چند اعتراض از سوی آنان مطرح شد درباره نبود امکانات ابتدایی؛ مثلاً جایی برای استراحت یا غرفه‌ای برای صنایع دستی و غذای محلی. همان موقع جلسه‌ای با بخشداری برگزار کردیم و تصمیم گرفتیم به جای گلایه، عمل کنیم. نتیجه آن جلسه تأسیس رسمی کانون فرهنگی اجتماعی زنان توانمند جزیره بود؛ با سرمایه اندک هفت نفر و حمایت مسئولان محلی، فعالیتی گروهی را آغاز کردیم تا بانوان بتوانند محصولات خود را مستقیماً عرضه کنند. آن روز نقطه عطفی بود که ما را از مرحله آموزش به مرحله اقدام عملی وارد کرد.

 
شکل‌گیری هویت اقتصادی زنان هرمز
هرمز: از نخستین محصولات و فعالیت‌های کانون برایمان بگویید.

زرنگاری: شروع کار با چند غرفه در اسکله مسافری بود؛ بانوان سرپرست خانوار صنایع دستی و نان محلی تولید می‌کردند. کم‌کم این غرفه‌ها تبدیل شدند به محل ساماندهی صنایع دستی بومی مثل آثار صدفی و گلابتونی. فروشمان فصلی بود، ولی شور و انگیزه زنان به‌گونه‌ای بود که خیلی زود کسب‌وکارهای کوچک مستقلی شکل گرفتند. بسیاری از زنان برای اولین بار تجربه استقلال مالی را لمس کردند و این نقطه بسیار امیدوارکننده‌ای بود.

 
جهش ملی؛ از کار محلی تا تولید تخصصی
هرمز: نقطه اوج فعالیت‌های شما چه زمانی رقم خورد و حمایت‌ها چگونه شکل گرفت؟

زرنگاری: سال ۱۳۹۹ سال متفاوتی بود؛ گردشگری در اوج بود و تقاضا برای تولید زیاد. در همان سال، من عنوان «کارآفرین برتر کشوری» را دریافت کردم. بعد از آن حمایت‌های سازمانی جدی‌تر شد. سپاه هرمزگان و قرارگاه مدینه با اختصاص مکانی (نمازخانه سابق) و اعطای وام ۱۰۰ میلیون تومانی به ما کمک کردند تا وارد مرحله تولید تخصصی شویم. آن‌ها همچنین چرخ‌های خیاطی سبک و صنعتی هدیه کردند که باعث شد بتوانیم کارگاه خیاطی لباس‌های بومی هرمز را احیا کنیم.

 
اشتغال پایدار؛ الگویی برای توسعه بومی
هرمز: امروز این کارگاه در چه وضعیتی قرار دارد و چه دستاوردهایی داشته است؟

زرنگاری: امروز کارگاه ما به یک مجموعه کامل آموزشی و تولیدی تبدیل شده است. ما براساس یک مدل دو مرحله‌ای کار می‌کنیم: ابتدا آموزش و اعطای کارت مهارت فنی و حرفه‌ای به بانوان، سپس به‌کارگیری مستقیم آن‌ها در خط تولید. اکنون بیش از ۲۰ نفر از بانوان هرمز به‌صورت مستقیم در کارگاه فعالیت دارند و ضمن حفظ اصالت لباس‌های محلی، به درآمدی پایدار و رضایت‌بخش رسیده‌اند. واقعاً باور دارم که اگر روی مهارت‌های بومی سرمایه‌گذاری شود، چرخ توسعه اجتماعی در هر نقطه‌ای حتی در جزیره‌ای کوچک مثل هرمز به حرکت درمی‌آید.

 
سخن پایانی
هرمز: چه پیامی برای زنان مناطق محروم دارید؟

زرنگاری: مهم‌ترین پیام من این است: هیچ مانعی بزرگ‌تر از باور محدودکننده نیست. ما در جزیره‌ای دورافتاده بدون امکانات، با ایمان به توانایی خودمان شروع کردیم. امروز نه تنها اشتغال ایجاد شده، بلکه عزت و اعتمادبه‌نفس بانوان افزایش یافته است. اگر هر زنی باور کند که می‌تواند تغییری هرچند کوچک در محیطش ایجاد کند، آن تغییر به موجی بزرگ تبدیل خواهد شد.

روایت خانم زینب زرنگاری نشان می‌دهد توسعه واقعی، از دل آموزش و اعتماد به نیروی انسانی زنان برمی‌خیزد؛ جایی که یادگیری، بنیان کارآفرینی و کارآفرینی، مسیر توانمندسازی را هموار می‌سازد.

انتهای خبر/