تبلیغات تبلیغات تولید ایرانیتبلیغات
کانال رسمی تلگرام شبکه اطلاع رسانی هرمز

کد خبر : 6665
تاریخ انتشار:دوشنبه ۲۶ فروردین ۱۳۹۲ - ۷:۴۰| تعداد نظرات :بدون دیدگاه
پ

مقابل این فرهنگ لجام گسیخته «شعاردرمانی» بایستیم

آیا این کاندیداهای فاقد برنامه قرار است نخبه گرایی باز هم نگاه حداقلی داشته باشند و هزینه هایش بر اقتصاد و سایر حوزه هایی که برنامه محوری شرط اصلی در رشد است، تحمیل شود؟ به گزارش پایگاه خبری تحلیلی هرمز، «فرهنگ» واژه ای با مفهوم متغیر است که در طول تاریخ با تغییر بار معنایی […]

آیا این کاندیداهای فاقد برنامه قرار است نخبه گرایی باز هم نگاه حداقلی
داشته باشند و هزینه هایش بر اقتصاد و سایر حوزه هایی که برنامه محوری شرط
اصلی در رشد است، تحمیل شود؟

alt

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی هرمز، «فرهنگ» واژه ای با مفهوم متغیر
است که در طول تاریخ با تغییر بار معنایی همراه بود. برای تعریف «فرهنگ»
ابتداً باید در نظر داشت که وسعت این کلیدواژه در دوره ای حتی مشتمل بر
سوارکاری و تیراندازی هم می‌شد و در دوره های پسین به اخلاق، نقاشی،
ادبیات، موسیقی و اقسام هنر محدود شد و در دوران معاصر نیز جنبه های تازه
ای نیز یافت که فرهنگ شهروندی، فرهنگ سیاسی و … نیز علی رغم آنکه پسوندی
از دیگر ساحت ها دارند اما با «فرهنگ» پیوند دارند و در عصر معاصر جایگاه
فرهنگی پررنگ تری یافت. به واقع فرهنگ به مجموعه قواعد، باورها، هنرها،
قوانین، اخلاقیات و عادات است که در طول زمان دامنه اش در جهت هایی محدود
شده یا توسعه می یابد.

از این اخلاقیات و عادات اجتماعی که البته
جنبی منفی دارد، به «شعاردرمانی» می توان اشاره کرد که متاسفانه بسیار
فراگیر شده است. این جنبه که به فرهنگ سیاسی باز می گردد، رویکردی است که
از سوی برخی مسئولان موثر در دولت مستقر یا دولت های پیشین پیرامون حوزه
هایی از این دولت ها بیان می شود که اتفاقاً یکی از پاشنه های آشیل این
دولت ها بوده است.

بر اساس این رویکرد، در حالی که نقد جدی درباره
عملکرد بسیاری از این مسئولان در دوره حضورشان در پست های مدیریتی به خصوص
وزارتخانه ها وجود دارد، دقیقاً یکی از ستون های اصلی سیاست هایشان را حوزه
ای قرار می دهند که پیش تر یا حتی هم اکنون، مسئولش بوده یا هستند. به
عنوان مثال مدعی ریاست جمهوری که در سال های پیشین پست کلیدی اقتصادی داشته
و عملکردش در این حوزه با نقدهای جدی همراه بوده، دقیقاً درباره برنامه
های اقتصادی سخن می گوید که در دوره تصدی پست، عکسش را انجام می داده است!

در
مورد جالب تر، اشخاصی که پیش از این در حوزه سیاست خارجه فعالیت داشته و
اشتباهات بزرگی در کارنامه شان ثبت شده، از برنامه هایشان برای بهبود و
تحکیم جایگاه سیاسی ایران در عرصه های بین المللی به ویژه در اروپا و
آمریکا سخن به میان می آورند حال آنکه روابط ایران و غرب در دوره مدیریت
این اشخاص یکی از پرتنش ترین ادوار بوده و حال با ارتقایشان به سطح رئیس
جمهور نیز بعید است بتوانند تحولی عظیم حتی در همین حوزه ای که تمرکز کرده
اند، گامی اساسی بردارند.

از
این دو رویکرد جالب تر، طرح موضوع نخبه گرایی، خبره گرایی و بهره گیری از
تمامی چهره های شاخص سیاسی در بدنه دولت برخی از کاندیداهای فاقد سابقه
مدیریت کلیدی در کشور است که البته تحقق این شعار مشخصاً غیرممکن می نماید،
چرا که چهره های سطح نخست سیاسی کشور حاضر نخواهد شد وزیر شخصی باشند که
مهم ترین پست سیاسی اش نمایندگی مجلس یا عضویت در شورای شهر بوده است.

دلیل
عدم همکاری نیز مشخص است و سیاسیون تصور می کنند دولت چنین شخصی – بر فرض
محال که انتخاب شود – را به واسطه آنکه در صدرش یک چهره دارای تجربه فعالیت
در سطح کلان و تعامل طولانی با سیاستمداران ارشد کشور نشسته، شکست خورده
تلقی می کنند و حاضر نیستند بر روی اسب بازنده بخت شان را بیازمایند و
اعتبار سیاسی شان را هزینه کنند.

اما تنها بخشی از مفهوم «شعار
درمانی» تاکید بر نقطه ضعف کاندیداها به عنوان مهم ترین برنامه هایشان است و
آن سوی این شعارها، عدم بیان برنامه دقیق ذیل طرح این شعارها است که با
فاصله دو ماه تا انتخابات ریاست جمهوری، به فرهنگ سیاسی قالب مبدل شده است.
مسلماً کاهش تورم و رشد مثبت اقتصادی چنددرصدی سالیانه، بهبود و توسعه
روابط سیاسی کشور و تعمیق نفوذ بین المللی ایران، بهبود فضای فرهنگی و آغاز
روند معکوس شاخه های اجتماعی منفی نظیر آمار نگران کننده طلاق که خود به
زنجیره ای از عوامل بستگی دارد، هریک نیازمند یک برنامه کلان است که حداقل
انتظار می رود محورهای اساسی این برنامه ها از سوی کاندیداها در جمع نخبگان
بیان شود.

با این حال کاندیداهایی که مدت کوتاهی است عزم حضور در
انتخابات “ریاست جمهوری” را کرده اند یا حتی هنوز در بلاتکلیفی به سر می
برند، چگونه با طرح شعارهایی که هیچ پشتوانه فکری و کارشناسی ندارد و
تاکنون در هیچ جمع دانشگاهی حاضر به تشریحش نشده اند، قصد دارند چهار یا
هشت سال در مهم ترین پست اجرایی کشور قرار بگیرند و از قدرت بالای رئیس
جمهوری استفاده صحیح کنند؟ آیا این کاندیداهای فاقد برنامه قرار است نخبه
گرایی باز هم نگاه حداقلی داشته باشند و هزینه هایش بر اقتصاد و سایر حوزه
هایی که برنامه محوری شرط اصلی در رشد است، تحمیل شود؟

با این اوصاف
به نظر می رسد یکی از راه های شناخت گزینه قابل اعتماد برای نوشتن نامش در
روز ۲۴ خرداد بر روی برگ رای، همین میزان حضور چهره های کاندیدا در محیط
های آکادمیک و دانشگاهی طی ماه های اخیر و پاسخ به پرسش های دانشجویان و
نخبگان فعال در این جمع ها باشد و در اظهارنظرها نیز بر استفاده از
کارشناسان تاکید می شود؛ رویکردی که تنها از سوی معدودی از کاندیداها مورد
تاکید قرار گرفته و می تواند در دولت بعدی به شدت راهگشا باشد و بی شک وقت
آن رسیده تا مقابل فرهنگ لجام گسیخته «شعاردرمانی» بایستیم.

منبع: تابناک

انتهای پیام/ک۱۱۳

برچسب ها:
لینک کوتاه : http://www.hormoz.ir/?p=6665
این خبر را به اشتراک بگذارید
دیگر رسانه ها

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

6,448 Spam Comments Blocked so far by Spam Free Wordpress

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

یادداشت

گفتگو

بین الملل