تبلیغات تولید ایرانی تبلیغات تبلیغات
کانال رسمی تلگرام شبکه اطلاع رسانی هرمز
کد خبر : 3533
تاریخ انتشار:دوشنبه ۱۳ شهریور ۱۳۹۱ - ۶:۳۱| تعداد نظرات :بدون دیدگاه
پ

جشنواره‌ای با پتانسیل تبدیل شدن به کانون توجه ابرقدرت‌های رسانه‌ای

اگر به درستی به ‌جشنواره افق نو ‌نگریسته شود و سیاستگذاری هوشمندانه‌ای صورت گیرد، این جشنواره پتانسیل آن را دارد که به کانون توجه ابرقدرت‌های رسانه‌ای و سینمایی دنیا تبدیل شود.   به گزارش حکمی نیوز به نقل از فارس، این روزها تهران مرکز توجه جهان است. به خاطر برگزاری اجلاسی که گفته می‌شود بزرگترین […]

اگر به درستی به
‌جشنواره افق نو ‌نگریسته شود و سیاستگذاری هوشمندانه‌ای صورت گیرد، این
جشنواره پتانسیل آن را دارد که به کانون توجه ابرقدرت‌های رسانه‌ای و
سینمایی دنیا تبدیل شود.

  به گزارش حکمی نیوز به نقل از فارس،
این روزها تهران مرکز توجه جهان است. به خاطر برگزاری اجلاسی که گفته
می‌شود بزرگترین گردهمایی بین‌المللی در دنیا پس از اجلاس سازمان ملل است.

گرچه کشورهای عضو جنبش عدم تعهد هیچ‌کدام از قدرت‌های بزرگ دنیا نیستند
اما چون قدرت در دنیا بین چند کشور انگشت‌شمار تقسیم شده است و اعضای این
جنبش در اکثریت‌ هستند، اهمیت پیدا کرده‌ و شش دانگ توجه و حواس
ابرقدرت‌های سیاسی جهان متوجه تهران محل برگزاری این اجلاس شده است.

شاید یک دلیل آن این باشد که قدرت همیشه در تجهیزات و پیشرفت خلاصه نشود.
تعداد بیشتر هم خود یک نوع قدرت است که اگر متحد هم شود، انرژی حاصل از
واکنش آن قدرت‌های بزرگ را از بین ببرد.

گذشته از ابعاد گسترده برگزاری این اجلاس در تهران که موضوع این نوشته
نیست، می‌خواهم به اتفاقی دیگر اشاره کنم که برگزاری آن همزمان شده با
اجلاس غیرمتعهدها اما در حوزه سینما…

اگر بخواهیم از منظر سینما نگاه کنیم و چند تشبیه را از نظر بگذرانیم،
می‌توانیم جهان را = سینمای جهان‌، ابر قدرت‌ها را = هالیوود‌، سازمان ملل و
شورای امنیت را = جشنواره‌های اسکار و برلین و … و غیر متعهد را =
مستقل ‌بگیریم.

برگردیم به شانزده دوره قبل اجلاس غیر متعهد‌ها، آن زمان که می‌خواست
متولد شود. در دلایل هم‌گرایی کشورهای غیر متعهد و تشکیل این جنبش بیان شد
که دلیل این اتحاد نه نزدیکی و اشتراک آداب و رسوم و عقیده است، بلکه
اشتراک نیاز است!

یعنی مهم‌ترین دلیل تشکیل اجلاس غیرمتعهدها نیاز مشترک اعضای آن برای
اتحاد است. نیاز مشترک برای دیده شدن و حرف خود را به گوش جهانیان رساندن.
مستقل بودن و برای خود تصمیم گرفتن. جایی که دیگر نه وتویی هست نه مزاحمی
نه ابرقدرتی که  بکن و نکن خود را تحمیل کند…

و اکنون ایران در تدارک تولد جشنواره‌ای است که اعضای آن نیاز دارند که
بدون مزاحمت قدرت‌های رسانه‌ای و سینمایی حرف خود را بزنند و سانسور نشوند.

همه می‌دانیم که سانسور هنری در غرب با ایران متفاوت است. در تولید آثار
هنری هیچ‌گونه سانسوری وجود ندارد و اما در نمایش و توزیع، سانسور‌های
شدید اعمال می‌گردد. در واقع هنرمند آزادانه می‌تواند اثر خلق کند اما در
صورت هماهنگ نبودن با سیاست‌های مراکز قدرت، اثرش را شاید ۱۰ نفر هم
نتوانند ببینند و عواقب تولید اثر خود را باید بپذیرد. در واقع غربی‌ها نیک
پی برده‌اند که تولید اثر هنری در مقابل دیده شدن آن هیچ ارزشی ندارد.

لذا هنرمندان بسیاری را می‌توان یافت که آثار دیده نشده‌ای دارند و تشنه
ارایه آن‌ها در هر گستره کوچک و بزرگی خواهند بود و این اعتقاد کسانی است
که در پی برگزاری نخستین جشنواره بین‌المللی فیلمسازان مستقل هستند.

در واقع با این پیش‌فرض‌ها می‌توان نسبت جشنواره فیلمسازان مستقل را به
جشنواره‌های تراز اول جهانی همان نسبت اجلاس غیر متعهد‌ها به مجامع دیگر
جهانی مانند شورای امنیت و اتحادیه اروپا و ۵+۱ و… دانست.

اگر به درستی به این جشنواره نگریسته شود و سیاست‌گذاری هوشمندانه‌ای
صورت گیرد، این جشنواره پتانسیل آن را دارد که به کانون توجه ابرقدرت‌های
رسانه‌ای و سینمایی دنیا تبدیل شود، به نحوی که هر کس احساس خفه شدن در اثر
هنری خود را داشت، چشم امید به جشنواره فیلمسازان مستقل ایران بدوزد.

و اگر به درستی فضای جشنواره‌ای این‌چنین ‌درک شود، قطعا مسئولین امر
باید حمایت‌های مالی و محتوایی بیشتری را ارزانی آن دارند؛ چرا که اهمیت
پرداختن به آثار هنری مستقل دنیا شاید از برگزاری جشنواره فجر هم بیشتر
باشد. آثاری که بدون سفارش، برنامه‌ریزی و سیطره ابرقدرت‌های غربی و تنها
با یک احساس نیاز یا وظیفه و دغدغه‌ای بی‌منظور از سوی یک هنرمند آزاد و
فطری در سراسر دنیا متولد شده‌اند.

نمی‌دانم برگزار‌کنندگان این جشنواره تا چه حد عمیق به موضوع آن نگاه
می‌کنند و اصلا اهمیت آن را چه اندازه می‌دانند اما تمام پتانسیلی را که
اجلاس غیر‌متعهد‌های تهران برای دیده شدن و اهمیت داشتن در خود داشت،
بالقوه چنین جشنواره سینمایی هم دارد، اما پر واضح است که اگر با نگاه پر
کردن سابقه مدیریتی برگزار شود و تنها با نگاهی اجمالی به این‌گونه
فعالیت‌ها، اتفاق خاصی نخواهد افتاد.

البته قطعا به وجود آوردن این جشنواره از یک دغدغه مطلع نشات می‌گیرد اما
اگر قرار باشد جشنواره فیلمسازان مستقل مانند صدها جشنواره‌ای که یک یا دو
دوره برگزار شده و سپس فراموش می‌شوند باشد، تنها بودجه‌ای که برای
برگزاری آن به هدر رفته را باید دل سوخت!

لذا سوالی که از متولیان این جشنواره باید پرسید چگونگی برنامه‌ریزی برای
بقا و پیشرفت و پویایی آن و به معنی واقعی کلمه جهانی شدن و دیده شدن آن
است تا نحوه برگزاری نخستین آن؟

جملات ابتدایی نوشته خود را این‌گونه شبیه سازی می‌کنم‌:

گرچه شاید هنرمندان شرکت‌کننده در جشنواره فیلمسازان مستقل همگی از
فیلمسازان شناخته شده و مشهور دنیا نباشند اما چون قدرت در سینمای دنیا بین
چند کشور انگشت‌شمار تقسیم شده است و اعضای این جشنواره در اکثریت هستند،
اهمیت پیدا می‌کنند و شش دانگ توجه و حواس ابرقدرت‌های سینمای جهان متوجه
برگزاری این جشنواره می‌شود.

شاید یک دلیل آن این باشد که قدرت همیشه در تجهیزات و پیشرفت خلاصه نشود.
تعداد بیشتر هم خود یک نوع قدرت است که اگر متحد هم بشود انرژی حاصل از
واکنشش فضای رسانه‌ای سینمای هالیوود را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

و شاید روزی برسد که بتوان این‌گونه نوشت:

این روزها تهران مرکز توجه جهان است. به خاطر برگزاری جشنواره‌ای ‌که
گفته می‌شود بزرگترین گردهمایی بین‌المللی سینمایی در دنیا پس از جشنواره
اسکار است. (و کمی بعد: پیش از جشنواره اسکار!)

در هر حال می‌توان نفس برگزاری این جشنواره را اتفاقی نو در سینمای دنیا
دانست و به فال نیک گرفت، اما اگر نافرجام بماند هیچ اثری که ندارد هیچ،
امکان برگزاری مجدد را هم از بین می‌برد و به اصطلاح ایده‌ای است که
می‌سوزد و خود به دست خود نابود می‌سازد. لذا مسئولین برگزاری را به خاطر
طرح موضوعی پراهمیت می‌توان ستود و از طرفی هم اهمیت پیشینه‌ای را به آنان
گوشزد کرد.

نباشد که جشنواره افق نو سنگ بزرگی باشد و علامت نزدن! و یا دوستی خاله
خرسه‌ای که با عدم تداوم، فیلمسازان مستقل را با یک تجربه ناکام برای همیشه
خفه کند…

برچسب ها:
لینک کوتاه : http://www.hormoz.ir/?p=3533
این خبر را به اشتراک بگذارید
دیگر رسانه ها
نظرات بینندگان
تعداد نظرات: بدون نظر
ارسال نظر





  • نظراتی را که حاوی توهین است منتشر نمی کند.
  • لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگیلیش) خودداری نمايید.
  • توصیه می شود به جای ارسال نظرات مشابه با نظرات منتشر شده، از مثبت یا منفی استفاده فرمایید.
  • با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابهی دارند، انتشار نمی یابد.

یادداشت

گفتگو

بین الملل