تبلیغات تولید ایرانیتبلیغات
کانال رسمی تلگرام شبکه اطلاع رسانی هرمز
سیاسی
کد خبر : 533044
تاریخ انتشار:جمعه ۰۱ فروردین ۱۳۹۹ - ۱۴:۲۴| تعداد نظرات :بدون دیدگاه
پ

هرمزگانی ها با ماندن در خانه نوروز ماندگار رقم زدند

مردم هرمزگان نوروز امسال را با حفظ آداب و رسوم کهن خود، متفاوت‌تر از سال‌های قبل با ماندن در خانه آغاز کردند.

هرمزگانی ها با ماندن در خانه نوروز ماندگار رقم زدند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی هرمز؛نوروز از مراسم بسیار کهن ایرانیان آریایی است و آن واژه ای برخاسته از تاریخ ایران زمین به شمار می رود که به پاس نو شدن طبیعت و روئیدن سبزه و گل شروع می شود ودر این ایام کتاب هستی اوراق خود را در مقابل دیدگان اهل خرد و نظر می گشاید و گردش ایام و گذرا بودن عمر را به انسان متذکر می شود.

نوروز عزیزترین روز سال نزد ایرانیان است به طوری که :«اجرای مراسم جشن نوروز و گستردن خوان نوروزی در طول تاریخ بی نهایت با شکوه و جلال برگزار می شده است و در برخی از برهه های تاریخ با وجود مخالفت هایی که می شد نتوانستند این رسم و دیگر مراسم را که موجب وحدت و هویت  ملی ایرانیان است از میان بردارند.»

در عید نوروز هرمزگانی ها پیشانی  و شاخ گاو و گوسفندان و همچنین در منازل را با گلک (گل سرخ)رنگین می سازند و در این راستا بر این باورندکه زمین روی شاخ گاو ماهی قرار دارد و نوروز روزی است که گاوماهی برای رفع خستگی زمین را از این شاخ به آن شاخ منتقل می سازد و احیانا نوروز اگر زلزله ای رخ می داد آن را در اثر جابجا شدن  زمین از یک شاخ به شاخ دیگر گاو می دانستند  نوروز اگر زمستان پر بارانی داشته باشد، فرح بخش و نشاط انگیز است  و سبزه و گیاهان زینت بخش فضای دشت و دمن خواهد بود.

در دوران گذشته  در شب و روز فروردین وسایل منزل از جمله:کوزه های سر شکسته ،حصیر و بوریا را که کهنه شده بودند دور می ریختند و سپس به انتظار رؤیت رنگین کمان می ماندند و بر این باور بودند که هر گاه در آسمان رنگین کمان بیاید سال تحویل داده است و آنگاه به پیشانی حیوانات گلک(: نوعی گل سرخ رنگ) می زدند و پیرزنان و پیر مردان نیز سر خود را حنا می زدند و زنان جوان نیز دست و پای خود را با حنا نقش و نگار می انداختند و سپس لباس نو می پوشیدند،زنان نقاب(برکه) نو به صورت می بستند و مردان نیز لنگ(نوعی شلوار مردانه)می پوشیدند و همگی بر چشمان خود سرمه می کشیدند و به همدیگر مژدگانی می دادند.

در ایام نوروز در باغ های اطراف میناب (روستای محمودی و نصیرائی) و دیگر روستاها ؛ گلی به رنگ بنفش می روید که با نام  بهارکو (rako â bah) معروف است و معمولا دختر خانم ها و آقا پسرها آن گل ها را به بند می کشند و به گردن می آویزند.

در گذشته به هنگام تحویل سال، تمام اقوام و طایفه در خانه بزرگ فامیل و یا پدر و مادر جمع می شدند و شب نشینی راه می انداختند و کهنسالان مجلس نیز چیچکا (قصه) تعریف می کردند و از خاطرات خوش خود و همچنین از گذر ایام سخن می راندند.

به هنگام تحویل سال نیز گل های نوروزی که در فصل نوروز به صورت خودرو می رویند می چینند و در خانه های خود می گذارند و همین طور برگ درخت انبه و زیتون ( گواما ) را به در خانه هایشان می زدند تا کهنگی آن ها از بین برود؛ از دیگر اعمال نوروز در میناب که توسط خانم ها انجام می گرفت رنگ کردن تخم مرغ با گلک(گل سرخ) بود تا به هنگام تحویل سال به کودکان خود هدیه دهند و هم این که آنها بر روی آتش نمک می ریختند و همچنین وسط ابروهای خود را نیز با گلک (گل سرخ) رنگ می کردند و به مانند خال هندی ها زینت می دادند.

سبزه ی نوروزی

مهمترین مظهر محیطی نوروز ،سبزه ی نوروزی است که پیام آور نوشدگی و بارزایی طبیعت است،سبزه ی نوروزی به هنگام فرارسیدن نوروزباید پیش چشم باشد مردم میناب دو سه هفته پیش از نوروز ،گندم،جو،ارزن،ذرت،لوبیا،نخود و ماش می کارند و در گذشته نیز با نزدیک شدن به سال نو هسته خرما را درون خانه هایشان می کاشتند تا جوانه بزند و سبز شود و در هنگام تحویل سال از آن استفاده کنند.

پوشاک نوروزی

بیشتر مردم میناب به پوشاک نوروزی اهمیت می دهند ،گویی تا پوشاک آن ها آماده نشود ،نوروز نمی رسد  از این رو بازار پارچه فروشان و لباس فروشان سخت داغ است چراکه به هنگام نوروز همه می خواهند لباس های نو بر تن کنند و سال نورا با شادی و رخت نو آغاز نمایند؛ آن دسته از مردمان را که نیز توانایی خریدن لباس ندارند با خود این شعر را زمزمه می کنند:

عید ما نـوروز ما              کهنه قـبا هر روز ما

که از شعر فوق اهمیت دادن به لباس و پوشاک نوروزی به خوبی دریافت می شود.

خانم ها به هنگام تحویل سال ،برکه های (نقاب) خود را دور می اندازند و برکه های نو می پوشند که البته رنگ برکه ها (نقاب) متفاوت است واز رنگ آن برکه ها به خوبی می توان فهمید که پوشنده ی آن برکه دختر است یا بیوه است و یا اینکه شوهر دارد یا به کدام فامیل و تبار و قبیله و طایفه وابسته است.

اما با آمدن نوروز مردان نیز لنگ های (شلوار) کهنه ی خود را دور می انداختند و لنگ دیگری می پوشیدند.

نهادن بوی خوش بر آتش

قبل از فرا رسیدن سال نو ،منازل سرشار از بوی خوش اسفند ،کندر ،گشته،بوورسی و بو زعفرانی می شد مردم میناب از گشته(  qeŠ ta)که یک نوع بخور است برای معطر کردن اتاق و لباس ها به کار می بردند ،که البته مواد اولیه ی برای ساخت گشته از هندوستان می آوردند ــ و سابقه ی آن بر می گردد به زمانی که میناب (هرمز کهنه)در دوره ی ساسانیان وارد تجارت جهانی شده بود- که مواد آن عبارتند از: پوج عود  ،لوبن،مشک،عنبر،بنت سودان و شکر .اهل میناب بر این باورند که اگر به هنگام درست کردن این ماده ی خوشبو، شخصی ناپاک از بیرون خانه بیاید و سلام کند این مواد خراب می شود و در نوروز آن سال بوی خوش نخواهند داشت.

اما از دیگر مواد خوشبو که در گذشته ودر ایام نوروز مردم میناب آن را مورد استفاده قرار می دادند بوورسی است که از گل سرخ ،ورس ،جوز هندی،گست و کبوت درست می کردند ،رنگ این ماده سفید است و در ظرف در بسته نگهداری می شود؛درگذشته خانم های مینابی با فرا رسیدن سال نو ودر عروسی ها خود را با این ماده خوشبو و معطر می کردند بو زعفرانی نیز ازجمله ماده های خوشبو است که از جوز هندی و ملهب ساخته می شود ،این ماده بسیار معطر و خوشبو است و البته خیلی گران قیمت ،که در گذشته بیشتر مورد استفاده ی اعیان و اشراف بوده است .

بازی جوکو نوروزی در فصل بهار ودر ایام نوروز برگزار می شود این بازی به بادمور( badamor) نیز معروف است و در بین دختران و پسران جوان مشترک می باشد ،شروع بازی به اینگونه است که بازیکنان طنابی محکم که به اصطلاح محلی به آن پروند (   parvend) می گویند و کروشنگی (  KUROŠENQI  =جاپایی) بر آن گذاشته اند، می نشینند و در حالی که همدیگر را هل می دهند، تاب بازی می کنند ولی پسران برای اظهار وجود و اثبات قدرت پا  و بازوان خود، به صورت  ایستاده سوار طناب می شوند و با تلاش فراوان و فعالیت  زیاد، طناب را به حرکت در می آورند و بعد اوج می گیرند که این تاب خوردن با  پا زدنی شدید همراه است.

کستی

از دیگر بازی هایی که در ایام نوروز برگزار می شود ، بازی کستی (کشتی ) می باشد که داوران آن  پدر بزرگ ها  و مادر بزرگ ها  هستند؛ بازی بدین گونه شروع می شود که مادر بزرگ ها و یا پدر بزرگ ها، نوه ها  و یا  دیگر  کودکان ر ا دعوت  به کشتی گرفتن  می کنند و هر کودکی که برنده شود عیدی دریافت می کند.

اجرای این بازی به این گونه است که دو نفر لنگی  (شلوار  مردانه شبیه دستمال)  به کمر بسته  و با هم کشتی می گیرند، این  بازی از نوع کشتی های سنتی بسیاری از شهرهای ایران است که طبق هیچ قاعده  و قانونی نیست و هر کسی که بتواند  به هر ترتیب که شده  پشت حریف را به خاک برساند، برنده بازی است  ؛برای این منظور هر یک از طرفین به هر حیله ای دست می زنند تا پشت طرف دیگر را بر زمین زنند .

 نوروز ی خوانی

«ترانه های نوروزی و نوبهاری ، افزون بر بازگویی  و توصیف عواطف و احساسات مردم  در بازنگری نوبهار و نوروز، عموما به اشاعه فکر عامه می پردازد؛ هنوز هم در بسیاری از روستاها  و شهرهای ایران، نوروزی خوان ها، این پیک های نوروزی چند روز پیش از نوروز ، به در  خانه های  مردم می روند  و رسیدن  نوروز  و نوبهار  را تهنیت  می گویند . » در میناب  کودکان به هنگام فرا رسیدن نوروز، سرود نوروزی می خوانند تا به دستاویز آن از بزرگتر ها عیدی بگیرند.

انتهای پیام/

 

 

لینک کوتاه : http://www.hormoz.ir/?p=533044
این خبر را به اشتراک بگذارید
دیگر رسانه ها

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

* Copy This Password *

* Type Or Paste Password Here *

7,252 Spam Comments Blocked so far by Spam Free Wordpress

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

یادداشت

گفتگو

اقتصادی