نیم نگاهی به محدوده و بافت قدیم بندرعباس در گذشته
+ پ -
نیم نگاهی به محدوده و بافت قدیم بندرعباس در گذشته

بافت های فرسوده شهری ، محلات فرسوده ای در شهر است که مسائل و پیچیدگی های اجتماعی ، اقتصادی و فرهنگی و شیوه خود را دارد این محلات و بافت ها از دارای ریشه های سکونتی ارزشمند با غنای فرهنگی ، اجتماعی و معماری است.

به گزارش شبکه اطلاع رسانی هرمز، شهر بندرعباس تا حدود سال ۱۲۵۰ خورشیدی شهری کوچک با مساحتی اندک ، از جنوب به دریا – از شمال به گل کنی رخت شور – از مشرق به ضلع شرقی بازار بزرگ و از مغرب به محله اوزی ها محدود بوده است شهر دارای حصار و چندین برج دیده بانی در سه نقطه شمالی به شرح زیر بود:

یک برج در شمال کارخانه قدیم برق ( مشرف بر گل کنی ) ، یک برج در شمال بانک کنونی تجارت شعبه بلوکی و یک برج در شمال محله اوزیها در امتداد دو برج دیگر ، در کنار هر برج دروازه ای وجود داشت و دیده بانان ورود خروج اشخاص را زیر نظر داشتند  خارج از محدوده مذکور ریگ زار و بیابان بود تنها در حول و حوش گل کنی ها که در موقع بارندگی آب باران در آنها جمع می شد ، اندکی سبزی کاری صورت می گرفت که به مصرف مردم شهر می رسید ، در همین محدوده تعدادی نخل نیز غرس شده بود که بقایای آنها تا قبل از آنکه در گل کنی ها ساختمانهای اداری بنا گردد وجود داشت .

 

از این مرحله که بگذریم بندرعباس تا سال ۱۳۳۰ خورشیدی نیز به علت نداشتن آب شیرین همچنان شهر کم جمعیت و کوچکی بود که از طرف شمال به خور از جنوب به دریا – از مشرق به خور گورسوزان و از مغرب به میدان شهداء محدود و جمعیت آن حدود ۱۵ هزار نفر بود ، در غرب شهر محله “” پشت شهر “” و “” سورو “” و در شرق آن محله “” سیم بالا “” و “” خواجه عطا “” (خواجه تا ) و “” نایبند “” ( نابند ) هر چند در محدوده خدماتی شهر قرار نداشتند اما در حقیقت جزء شهر بودند و ارتباط کاری و اداری گسترده ای بین ساکنان آن محلات و سایر محلات وجود داشت ، خانه ها غالبا خشت و گلی و تعداد کمی با سنگ و ساروج ساخته شده بودند.

 

جمعیت شهر نسبت به مساحت آن کم بود به همین سبب خانه ها غالبا جدا از هم و بدون نظم بودند و کمتر خانه ای دیده می شد که از یک یا دو طرف به خانه دیگر متصل باشد فاصله های میان خانه ها موجب می گردید که هوا جریان بیشتری داشته باشد و گرما و شرجی را تا حدی تعدیل نمایند نمونه ی این نوع خانه ها در بافت قدیمی شهر هنوز هم دیده می شود  برای مقابله با گرما بادگیر و بالا خانه چیز واجب و لازمی بود و هر کس توانایی داشت آن را می ساخت.

 

برای پوشش سقف خانه ها “کنده نخل” یا “چندل” و یا “چوب گز” و “سوند” و “حصیر” استفاده می کردند در ضلع جنوبی شهر “ساحل” خانه ها عمدتا از آخرین نقطه ی مد آب دریا بنا شده بودند و رعایت حریم دریا طوری شده بود که جز در موارد کاملا نادر، آب دریا به خانه ها نمی رسید ضلع جنوبی بازار قدیمی شهر ساحل اصلی را تشکیل می داد و در آنجا انواع ماهی، تره بار، علوفه و غیره عرضه میگردید این قسمت را “لوتیو” می نامیدند که به معنی کنار ساحل است.

 

انتهای پیام/ی

 

fff
دیدگاه ها

لطفا پیش از ثبت دیدگاه قوانین زیر را مطالع بفرمایید.

  • دیدگاه خود را مرتبط با همین خبر بنویسید.
  • از توهین بر اشخاص و ادیان پرهیز کنید.
  • تکمیل تمامی فیلدها الزامی می باشد.
  • دیدگاه شما پس از بررسی و تائید نمایش داده خواهد شد.

fff fff


شبکه اجتماعی سلام نشر خبر اول خبر اول خبر fff