تبلیغات تبلیغات تبلیغات تبلیغات تبلیغات
کانال رسمی تلگرام شبکه اطلاع رسانی هرمز
ملی
کد خبر : 457403
تاریخ انتشار:چهارشنبه ۲۰ دی ۱۳۹۶ - ۱۵:۲۰| تعداد نظرات :بدون دیدگاه
پ
به مناسبت سالگرد شهادت دانشمند هسته ای شهید احمدی روشن؛

میراث مصطفی « ما می توانیم »

همکاران شهید احمدی روشن پس از شهادت ایشان عزل و مجبور به کار در سازمان های دیگر شدند، مهندس خوانساری مدیریت سابق نطنز اکنون به اجبار در یک شرکت تصفیه فاضلاب صنعتی کار می کند مهندس فراهانی رییس سابق مرکز توسعه در سازمان اوقاف و دیگر افراد نیزدر شرکت کامپیوتری، خودروسازی و نفت کار می کنند.

میراث مصطفی « ما می توانیم »

به گزارش شبکه اطلاع رسانی هرمز؛ شهید مصطفی احمدی روشن از شهدای هسته ای کشورمان است که تا پیش از شهادت مظلومانه اش کمتر کسی او را می شناخت؛ چه کسی باور می کرد که این جوان لاغر و شوخ طبع یکی از بزرگترین احیاکنندگان صنعت هسته ای کشور باشد.

مصطفی شهریور ماه سال ۵۸ در خانواده ای متدین و ساده زیست در همدان متولد شد؛ تک پسر بود اما مسئولیت پذیر و کاری، از کودکی هم پای پدر در مینی بوسی که وسیله امرار معاش خانواده بود کار می کرد و پس از کار نیز با پدر به مجالس مذهبی ، سخنرانی ها و مراسم تشییع شهدا می رفت و این حضور جرقه شناخت جایگاه شهدا و راه و منش آن ها و در نهایت عشق عمیق او به شهادت شد.

مصطفی باهوش بود پس از گرفتن دیپلم با رتبه ۷۲۹ در رشته مهندسی شیمی دانشگاه صنعتی شریف مشغول به تحصیل شد در دانشگاه همزمان با درس خواندن  در بسیج فعالیت میکرد و همچنین کانون نهج البلاغه را در دانشگاه راه انداخت. با برنامه بود و نمی گذاشت که فعالیت های فرهنگی مذهبی اش ضربه ای به درسش بزند و در تحقیقات نیز فعال بود در تحقیقی با عنوان غشاهای پلیمری برای جداسازی گازها همکاری کرد و چندین مقاله  به زبان انگلیسی و فارسی نوشت.

به دانش موشکی علاقه داشت و به همراه چهار نفر از دوستانش موشک های دست ساز می ساختند و در پشت بام خانه امتحان میکردند یک بار نیز پس از شش ماه تلاش یک موشک ابتدایی ساختند و در بیابان های قم آزمایش کردند که موفقیت آمیز بود.

در سال ۸۲ بود که با یکی از خانم های نجیب هم دانشگاهی اش در اوج سادگی ازدواج کرد و صاحب یک پسر به نام علیرضا شد.

شهید احمدی روشن ولایتمداری خود را در عمل اثبات می کرد وقتی از صحبت های مقام معظم رهبری به اهمیت صنعت هسته ای پی برد با اینکه پیشنهادهای بسیار خوبی از خودرو سازی، صنعت نفت و… داشت، صنعت هسته ای را انتخاب کرد آن هم در شرایطی که مصادف با زمان تعلیق این صنعت بود؛ مصطفی اما پرتلاش به تحقیق و پژوهش پرداخت و یکی از پایه گذاران سایت هسته ای نطنز بود و درآنجا نیز یکی از سخت ترین کارها که مرتبط با تامین کالاها و خرید تجهیزات هسته ای در حوزه غنی سازی بود را به عهده گرفت و در سمت معاون بازرگانی نطنز که یک پست دشوار و استراتژیک است، به فعالیت پرداخت.

گرچه تعلیق بذر ناامیدی را در صنعت هسته ای پاشیده بود مصطفی اما مصمم به تلاش هایش ادامه می داد به گونه ای که پس از لغو تعلیق ،سایت نطنزپس از چهارماه، فعالیت غنی سازی خود را آغاز کرد.

مشکلات بسیار بود. از تردد بین مسیر تهران ، نطنز، کاشان که مصطفی را مجبور به ترک خانه از ساعت چهار صبح تا پاسی از شب می کرد تا چالش های فنی و تامین قطعات تحریم شده؛ اما ایشان همواره با تلاش مضاعف و توکل به خدا مشکلات را حل می کرد.

در هفت سالی که در نطنز به همراه تیم همکارانش فعالیت می کردند صنعت هسته ای پیشرفتی بی سابقه کرد؛ غنی سازی ۲۰%  حاصل تلاش های این تیم بود؛ این پیشرفت از چشم دشمنان دور نماند و سعی کردند که با رصد و جاسوسی و نفوذ  و حتی فشارهای سیاسی مانع پیشرفتشان شوند و در یکی از این تلاش ها بدافزار استاکس نت را که به گفته خودشان مهیب ترین سلاح سایبری است را وارد تاسیسات کردند اما در کمال ناباوری تیم احمدی روشن با تلاش های شبانه روزی آن را پاکسازی کرد.

عصبانیت غربی ها روز به روز شدت می گرفت. آن ها با جاسوسی و شناخت به این نتیجه رسیدند که تنها راه، ترور افراد موثر در رشد این صنعت است پس باید به سراغ کسانی می رفتند که ارزش این ریسک را داشته باشند و همینطور هم شد مصطفی احمدی روشن یکی از بهترین انتخاب ها بود.

صبح روز ۲۱ دی ماه سال ۱۳۹۱ میدان کتابی تهران شاهد یک انفجار بود؛ بمب مغناطیسی که توسط عوامل موساد به درب ماشین مصطفی متصل شده بود او را به آرزویش رساند اما ملتی را داغدارمظلومیتش کرد.

پس از مصطفی همکارانش راه او را ادامه دادند و می دانستند شادی مصطفی در زنده نگه داشتن این صنعت است اما دشمن که با ناامیدی فهمید در ایران این مصطفی احمدی روشن ها کم نیستند شروع به مذاکره سیاسی پیرامون این موضوع کرد و در آخر توانست با توافق برجام به خواسته هایش دست یابد.

اما محل کار مصطفی که اکنون متبرک به نامش است بعد از توافق برجام چه شد؟

مجتمع غنی سازی شهید احمدی روشن ( نطنز سابق) که تنها مرکز غنی سازی فعلی کشور است و در روزهای حضور مصطفی هر روز اخبار نصب هزاران سانتریفیوژ و کامل کردن چرخه سوخت از آنجا به گوش می رسید اکنون تبدیل به ویترینی از غنی سازی شده است.

از حدود ۱۶ هزار ماشین نسل اول و دوم و چهارم نصب شده در آن اکنون فقط ۵ هزارو ۶۰ ماشین نسل اول در حال غنی سازی ۳٫۶۷ هستند که آن ها نیز در اواخر عمرمفید خود قرار دارند و بقیه جمع آوری و البته تحت نظارت بازرسان آژانس مهر و موم شده اند.

صنعت هسته ای ما برای تولید داروی یک میلیون بیمار فعالیت می کرد که با نابودی نسبی این صنعت و اتمام سوخت راکتور تهران در یکی دو سال دیگر وابسته به دشمنانی می شویم که بارها ثابت کرده اند که به تعهداتشان پایبند نیستند و حتی از تحریم دارو بیماری های خاص نیز شرم نمی کنند.

نیروی انسانی سایت احمدی روشن نیز بعد از او دچار تغییرات اساسی شد؛ اعضای این تیم همگی جایگاه موثرشان را در این تیم از دست داده اند و بعد از عزل مجبور به کار در سازمان های دیگر شدند، مهندس خوانساری، مدیر سابق نطنز اکنون به اجبار در یک شرکت تصفیه فاضلاب صنعتی کار می کند مهندس فراهانی، رییس سابق مرکز توسعه در سازمان اوقاف و دیگر افراد نیزدر شرکت کامپیوتری، خودروسازی و نفت کار می کنند.

اما میراث مصطفی چه بود؟ میراث مصطفی این ویترین انرژی هسته ای باقی مانده نیست بلکه میراث او پیشرفتی بود که کسی گمانش را هم نمی کرد میراث او خودباوری و اعتماد به نفسی بود که به جوانان کشور هدیه کرد روحیه ای که در حالی که تمام جهان روبه روی ما بودند ایستاد، تلاش کرد ، توکل کرد و موفق شد تا به ما در عمل ثابت کند که اگر بخواهیم می توانیم و همین بود که دقیقا پس از شهادتش ۹۰۰ دانشجو تقاضای کار داوطلبانه در انرژی هسته ای را دادند.

میراث مصطفی« ما می توانیم » بود.

انتهای پیام/

لینک کوتاه : http://www.hormoz.ir/?p=457403
این خبر را به اشتراک بگذارید
دیگر رسانه ها
نظرات بینندگان
تعداد نظرات: بدون نظر
ارسال نظر





  • نظراتی را که حاوی توهین است منتشر نمی کند.
  • لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگیلیش) خودداری نمايید.
  • توصیه می شود به جای ارسال نظرات مشابه با نظرات منتشر شده، از مثبت یا منفی استفاده فرمایید.
  • با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابهی دارند، انتشار نمی یابد.

یادداشت

گفتگو

بین الملل