تبلیغات تبلیغات تبلیغات تبلیغات تبلیغات
کانال رسمی تلگرام شبکه اطلاع رسانی هرمز
کد خبر : 279777
تاریخ انتشار:سه شنبه ۲۰ بهمن ۱۳۹۴ - ۲۳:۱۵| تعداد نظرات :بدون دیدگاه
پ

مجلس در تراز انقلاب/بازخوانی آرمان (۱)

مجلس یک مجلس مشورتی اسلامی است، نه یک مجلسی است که در جاهای دیگر متعارف است و مربوط به این مسائل اسلامی نیست و کاری به مذهب ندارد.

مجلس در تراز انقلاب/بازخوانی آرمان (۱)

به گزارش سرویس وبگردی شبکه اطلاع رسانی هرمز وبلاگ پایگاه خبری انقلاب اسلامی منتشر کرد؛ در مباحثی که تحت عنوان “بازخوانی آرمان” قصد بر نگارش آن است، ابتدا پیش از هر چیز طرح مبحث «مجلس شورای اسلامی» مد نظر حقیر میباشد؛ البته منظور از مجلس، نه هر مجلسی؛ بلکه مجلسی که در شأن پسوند شورای اسلامی باشد و از این منظر نیز چاره ای جز بیان ویژگی ها و مؤلفه های مجلس تراز اول انقلاب اسلامی نیست.
بنابراین تنها مسیر مطمئن جهت استخراج شاخص ها، اندیشه ی حضرت روح الله خمینی(ره) بوده و برای اطمینان از صحت نکات، در میان موج تحریف ها و خواب نمایی ها (!) رجوع به صحیفه ی آن حضرت واقع ترین شیوه ی ممکن میباشد.

اگر در اولین اشاره، به سخن امام (ره) پیرامون «رأس امور» بودن مجلس شورای اسلامی – از میان دیگر مسائل و نهادها – اشاره داشته باشیم، تأکید مجدد بر این نکته نیز الزامی میباشد: مجلسی مورد قبول است که موضع غالبه ی آن، منطبق با مبانی اسلام و انقلاب اسلامی باشد. نه مجلسی باب میل احزاب و به عبارتی؛ یک نهاد جناحی!!!

«مجلس یک مجلس مشورتی اسلامی است، نه یک مجلسی است که در جاهای دیگر متعارف است و مربوط به این مسائل اسلامی نیست و کاری به مذهب ندارد.»(۱)

لذا دو رکن مهم در شناخت کاندید اصلح از نگاه امام یعنی «توجه به سابقه و گذشته آنها» و «عدم گرایشات حزبی» را میتوان در چند پیام های متعددی از ایشان به صورت جداگانه مشاهده کرد:

حضرت امام پیرو عنایت به سوابق افراد، در اواخر عمرشان می فرمایند: «در هر حال، مردم با بصیرت و درایت و تحقیق، کاندیداها را شناسایی کرده و به سوابق و روحیات و خصوصیات دینی – سیاسی نامزدهای انتخاباتی توجه نمایند.»(۲)
همچنین با صراحت بیشتری نیز در جماران برخی از نحوه های انتخاب را غیر اسلامی میدانند:
«هیچ‏کس تحت تأثیر دیگرى نیست. اگر چنانچه اشخاص مطمئنى باشند که آنها تشخیص بدهند، شهادت بدهند که فلان آدم، جهات مختلفش همه خوب است، آن وقت مانعى ندارد که کسى به واسطه تشخیص آنها و اطمینان به این‏که این صحیح است، رأى هم به آنها بدهد، اما این طور نیست که کورکورانه انسان دنبال این باشد که ببیند کِیَک چه گفته؛ این صحیح نیست، این در اسلام نیست و در جمهورى اسلامى هم نباید باشد.»(۳) و در چندین سخنرانی همزمان به این دو ویژگی اصرار می ورزند.

مثلاً ایشان با اینکه در اسفند ۵۸ تأکید میکنند: «امید است گروه ها، آرای خود را به اشخاصی دهند که به اسلام عزیز و قانون اساسی وفادار باشند، و از تمایلات چپ و راست مبرا باشند، و به حُسن سابقه و تعهد به قوانین اسلام و خیرخواهی امت معروف و موصوف باشند.»(۴)، سال بعد نیز در همان زمان مجدداً بر حُسن سابقه و عدم گرایشات جناحی اشاره دارند: «شناخت این اشخاص یا با آشنایی اعمال و رفتار آنان از زمان رژیم طاغوت تاکنون است و یا به معرفی روحانیون متعهد در شهرستان ها یا اشخاص متدین موجه که گرایش به چپ و راست یا دسته ای نداشته باشند.»(۵)

مُضاف بر مؤلفه های فوق، در اظهارات و نوشته های امام پیرامون انتخاب برتر، برجستگی «آزادی در انتخاب» توسط «مردم» مکرراً به چشم می آید. با این توصیف که: «همان‏طور که بارها گفته‏ ام، مردم در انتخابات آزادند و احتیاج به قیم ندارند، و هیچ فرد و یا گروه و دسته‏ ای حق تحمیل فرد و یا افرادی را به مردم ندارند.»(۶) یا اینکه «مردم در صحنه حاضر باشند و تحت تأثیر کسی واقع نشوند. مردم با علما و اشخاص مورد اعتمادشان مشورت کنند، بعد به هر کس که خواستند رأی دهند. مردم نباید کنار بروند، اگر مردم کنار بروند همه شکست می‏خوریم. خود مردم نگذارند قلدرها دخالت کنند، افراد نالایق دخالت کنند.»(۷)

توصیه شان به رأی دهندگان نیز، در همین راستا قرار میگیرد:
«در تشخیص خوب و بد، اتکال به قول غیر نکنید، مگر اشخاصی باشند که مورد اعتماد خودتان باشند صد در صد. این را به مردم دارم می گویم.»(۸)

در همین راستا نیز شخص امام به عنوان مرجع دینی، برخورد کورکورانه و تقلیدی را، شرعاً دارای ایراد دانسته و تشخیص و صلاحیت افراد توسط گروه ها و جناح ها، و تحمیل آنها به عموم جامعه [نوعی تصمیم سازی] را به صورت ضمنی رد کرده است و «احدی شرعاً نمی تواند به کسی کورکورانه و بدون تحقیق رأی بدهد و اگر در صلاحیت شخص یا اشخاصی، تمام افراد و گروه ها نظر موافق داشتند، ولی رأی دهنده تشخیصش بر خلاف همه آنها بود، تبعیت از آنها صحیح نیست و نزد خداوند مسئولیت دارد.»(۹)

جالب است که حضرت امام با صراحت، تقلید در انتخاب کاندید مورد نظر را جایز نمی داند، چنانچه میگوید: «ما نباید مقلد کسی باشیم که هر چه را عده ای تشخیص دادند، همان را عمل کنیم…»(۱۰)

از آفت هایی که معمولا ایام انتخابات بروز می کند، نگاه حزبی و جناحی به مجلس است! به گونه ای که حضرات سیاسیون، شأن خانه ملت را تا حد خانه ی احزاب تنزیل می دهند!

فهرست بندی های ضرب العجلی که اغلب با نگاه به رقیبِ خودساخته انجام می شود، نمی تواند مُبدع مجلسی در تراز انقلاب باشد! چه بسا که این عادت نابجا [لیست بندی های بی چارچوب] نه تضمین کننده ی اصل اسلامیت بوده و نه می تواند ضامن حفظ منافع جمهوریت باشد! علت آن است که در تقسیم بندی های رایج کشور، چارچوب و تعریف مشخصی وجود ندارد و موازین خاصی معین نداشته اند!

این وسعت و پهنای نامعلوم در گروه ها – که اصطلاح جریان(!) و یا گفتمان (!!) را یدک می کشند -، ایام انتخابات ظهور بیشتری به خود میگیرد.

سبقت گیری در تکمیل و هر چه پُر تر کردن لیست ها، زمانی در «رأس امور» جریانات مرسوم واقع میشود، که ترس از رقیبِ فرضی (!) و از دست دادن کُرسی مجلس به نفع طرف [ظاهراً] مقابل، ارجح بر تکلیف دینی و انقلابی میشود. این دعوا، خواسته یا ناخواسته، احزاب و افراد حزبی و جناحی را در میدان قدرت و سهم خواهی وارد می کند.

«تویی که فعالیت می کنی و تبلیغ می کنی برای انتخابات، تبلیغ خودت را می کنی یا تبلیغ برای اسلام می کنی؟ اگر برای رسیدن به مجلس است، دلت می خواهد مجلس بروی و می گویی مجلس یک مقامی است، شما تبلیغ برای خودت می کنی؛ که همان تبلیغ برای شیطان است و اگر تبلیغ می کنی که بروی خدمت کنی، این برای خداست.»(۱۱)

در نتیجه ی این وضعیت، نباید انتظار داشت که از کلیّت این لیست ها، مجلسی انقلابی بیرون بیاید تا منافع ملت و کشور را بر منافع حزب و جریان متبوع خویش اولویت دهد.

«مجلس خانه ی همه ی مردم و امید مستضعفین است.»(۱۲)

علاوه بر این؛ نگرانی بیشتر از آنجاست که این دارودسته های پُر سروصدا و در ظاهر متضاد یکدیگر(!)، غالب افراد آنها عملاً، قرابتی با اندیشه ی ناب و خالص حضرت امام خمینی (ره) و انقلاب اسلامی ندارند. اثبات همین مدعا در موارد متعددی (چه در بیان و چه در عمل) ظاهر شده است. تا آنجا که در سال های اخیر، بدون نیاز به تحلیل و واکاوی وقایع و مواضع، و صرفاً با نگاهی سطحی نیز میتوان همپوشانی این دو دسته با یکدیگر را دریافت.

کاندیدایی که خود را در فضای دو قطبی حال حاضر میپندارد و به آنها مشروعیت و مقبولیت عملی می بخشد، بی شک نه میتواند گنجایش آن «اسلامیت» مدنظر حضرت امام (ره) را خواهد داشت، و نه توان حفظ منافع «جمهوریت» را دارد.

انشاالله ادامه خواهد داشت…

ابهامات و انتقادات پیرامون متن فوق را، جهت پاسخگویی مطرح فرمائید: (iran139214@gmail.com)



(۱)صحیفه امام خمینی، ج ۱۹، ص ۳۹۹

(۲)صحیفه امام خمینی، ج ۲۱، ص ۱۰ و ۱۱

(۳)صحیفه امام خمینی، ج ۱۸، ص ۲۸۵

(۴)صحیفه امام خمینی، ج ۱۲، ص ۱۷۸

(۵)صحیفه امام خمینی، ج ۱۲، ص ۲۷۷

(۶)صحیفه امام خمینی، ج ۲۱، ص ۱۰

(۷)صحیفه امام خمینی، ج ۱۸، ص ۲۴۳

(۸)صحیفه امام خمینی، ج ۱۸، ص ۲۸۳ – ۲۸۴

(۹)صحیفه امام خمینی، ج ۱۸، ص ۳۳۷

(۱۰)صحیفه امام خمینی،ج ۱۸، ص ۲۷۶

(۱۱)صحیفه امام خمینی، ج ۱۸، ص ۴۳

(۱۲)صحیفه امام خمینی، ج ۲۱، ۱۱/۱/۶۷

لینک کوتاه : http://www.hormoz.ir/?p=279777
این خبر را به اشتراک بگذارید
دیگر رسانه ها
نظرات بینندگان
تعداد نظرات: بدون نظر
ارسال نظر





  • نظراتی را که حاوی توهین است منتشر نمی کند.
  • لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگیلیش) خودداری نمايید.
  • توصیه می شود به جای ارسال نظرات مشابه با نظرات منتشر شده، از مثبت یا منفی استفاده فرمایید.
  • با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابهی دارند، انتشار نمی یابد.

یادداشت

گفتگو

بین الملل