تبلیغات تولید ایرانی تبلیغات تبلیغات
کانال رسمی تلگرام شبکه اطلاع رسانی هرمز تبلیغات

اجتماعی
کد خبر : 494893
تاریخ انتشار:یکشنبه ۰۷ بهمن ۱۳۹۷ - ۱۲:۴۷| تعداد نظرات :بدون دیدگاه
پ

بشاگردى ناشناخته در ١٢٠ کیلومترى غرب بندرعباس/ فقر و محرومیت در روستاهای دهستان دژگان بیداد می کند

دهستان تاریخى دژگان که در گذشته مرکز حکمرانى خوانین منطقه بوده است در حال حاضر علیرغم قرارگیری در نزدیکترین مراکز مهم صنعتی و تجاری کشور با محرومیت های ذاتی دست و پنجه نرم می کند.

بشاگردى ناشناخته در ١٢٠ کیلومترى غرب بندرعباس/ فقر و محرومیت در  روستاهای دهستان دژگان بیداد می کند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی هرمز؛فقر اقتصادی و محرومیت از ابتدایی ترین حقوق شهروندی و اجتماعی از نشانه های بارز برخی از روستاهای استان هرمزگان به شمارمی رود  و درسال های اخیر در زمره خبرسازترین نقاط قرار گرفته اند.

علاوه بر بشاگرد که بعنوان  قلب محرومیت هرمزگان شناخته می شوند، هنوز روستاهای مختلفی در اکثر شهرستان های این استان وجود داند که فقر و محرومیت تمام ابعاد زندگی آنها را فرا گرفته است.

در منتهى الیه غربى شهربندرعباس پس از عبور از شهرستان بندرخمیر وارد دهستان دژگان بندرلنگه می شویم. دژگان دهستان تاریخى که در گذشته مرکز حکمرانى خوانین منطقه بوده است.

از قدیم الایام در جلگه دژگان عشایر بومى محلى بدوى تحت عنوان حشم که اصطلاحاً اتباع حکومت دژگان بحساب مى آمدند و عموماً ییلاق و قشلاق محدودى در همان منطقه انجام میدادند و بجهت بهره جستن از منابع گیاهى اندک جهت معدود دامهایشان پیشه و زندگى عشایرى و عدم یکجانشینى را انتخاب کرده بودند.

سبک زندگى عشایرى و استثمار حکام قدیم منطقه از این قوم باعث محروم ماندن این قوم در منطقه اى شده است که تصور وجود همچنان قوم محرومى متصور نمی باشد و همین باعث فراموشى آنها و محرومیت هاى بعدى شده است.

۳۲پارچه آبادی با جمعیت ۱۰هزارنفری این روستاها را پدید آورده اند و با تمام رنج ها و مشقت ها به مدت ۳۰سال  با زندگی در خانه های کپری ۲الی ۳متری در این منطقه سکونت می کنند.

فقر مادى،کپرنشینى،مشکلات گذار از دامدارى عشایرى به یکجانشینى، نبود حرفه و کار ، کمبود آب ،کمبود مدرسه و اماکن درمانى از عمده ترین مشکلات این قوم دیرینه محسوب می شوند در حالی که هرم سنی جمعیت این روستا، جوان است.

زندگی در خانه های کپری ساخته شده از چوب و حصیر بدون هیچ گونه سرویس بهداشتی بارزترین نمونه فقر اجتماعی نه تنها عرصه زندگی را برای اهالی این منطقه تنگ کرده است بلکه رنج عظیمی را بر جسم و جان رهگذران چیره می کند.

زندگی در چینن سازه هایی نه تنها تحمل سرما و گرمای طاقت فرسا را بر آنان دشوار می کند بلکه حضور و جولان حشراتی نظیر عقرب، رتیل و… سلامت جسمانی اهالی به ویژه کودکان و سالخوردگان را به شدت تهدید می کند.

علی رغم اینکه آب آشامیدنی سالم و بهداشتی یکی از خواسته های شهروندان می باشد اما متاسفانه اهالی دژگان از این حق طبیعی خود محروم هستندچرا که این روستاها فاقد سیستم لوله کشی آب است.

تامین آب مورد نیاز از آب برکه ها و باران به دنبال خود مشکلات بهداشتی بیشتری را برای این قوم به وجود می آورد چراکه وجود انواع باکتری ها خطر ابتلا به بیماری های میکروبی را به شدت افزایش می دهد.

علاوه بر مشکلات بیشمار بهداشتی ودرمانی، فقر آموزشی و فرهنگی به شدت در این منطقه غوغا می کند چرا که با وجود جوان بودن هرم سنی جمعیت این روستاها امکان تحصیل برای کودکان و نوجوانانش وجود ندارد.

علی رغم اینکه همه کودکان ونوجوانان ایران زمین با گذشت زمان در مقاطع مختلف تحصیلات خود را ادامه می دهند اما دانش آموزان این منطقه فقط تا مقطع دبستان می توانند تحصیل کنند و کسب مدارج علمی  را در رویاهای شبانه خود دفن می کنند.

بیکاری جوانان و تامین خرج و مخارج زندگی با نگهداری ۵راس در تصور هیچ یک از شهروندان حتی خود ما هم نیست چه برسد به اینکه بخواهیم تمام مایحتاج زندگی و نیازهای اعضای خانواده خود را نیز تامین کنیم.

شدت فقر اقتصادی  در کنار بزرگترین صنایع مادر و بنادر  مهم تجاری در این منطقه به حدی است که می توان اینگونه نتیجه گرفت که مسئولان ما تاکیدات رهبری بر تقویت اقتصاد بومی را به فراموشی سپرده اند.

پس از پیروزی انقلاب اسلامی و در سال های اخیر  تمهیداتى در حوزه ایجاد و تقویت زیرساخت های ارتباطی و راهسازی و برق کشی به تعداد ۳۰پارچه آبادی در راستای زدودن فقر از چهره این روستاهای محروم در دستور کار قرار گرفته اما کافی نیست.

اقداماتی که برای یکجانشینی اهالی این منطقه صورت گرفته تاحدودی قابل قبول است اما نبود برنامه مدون جهت تجمیع این جمعیت پراکنده در یک یا چند روستا جهت خدمات رسانی بهتر باعث شده چهره محرومیت کماکان بر تارک این قوم باقی بماند.

شاید عمده ترین علت تداوم محرومیت در این منطقه فراموش کردن مسئولین استان و عدم توجه جدى به قومى که به جرأت میتوان محرومتر از بشاگرد دانست، بحساب آورد البته در سرزمینى دم دست و نه دور افتاده در نزدیکى مراکز مهم صنعتی و تجاری کشور که توجه ویژه مسئولین استان و برنامه ریزى مدونى جهت محرومیت زدایی را میطلبد.

انتهای پیام/

لینک کوتاه : http://www.hormoz.ir/?p=494893
این خبر را به اشتراک بگذارید
دیگر رسانه ها
نظرات بینندگان
تعداد نظرات: بدون نظر
ارسال نظر





  • نظراتی را که حاوی توهین است منتشر نمی کند.
  • لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگیلیش) خودداری نمايید.
  • توصیه می شود به جای ارسال نظرات مشابه با نظرات منتشر شده، از مثبت یا منفی استفاده فرمایید.
  • با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابهی دارند، انتشار نمی یابد.

یادداشت

گفتگو

بین الملل