تبلیغات تبلیغات تبلیغات تبلیغات تبلیغات
کانال رسمی تلگرام شبکه اطلاع رسانی هرمز
سیاسی
کد خبر : 439658
تاریخ انتشار:چهارشنبه ۱۲ مهر ۱۳۹۶ - ۱۳:۴۲| تعداد نظرات :بدون دیدگاه
پ

اینجا بشاگرد،منطقه ای با بالاترین درجه محرومیت در کشور

بخش «گافروپارامون» شهرستان بشاگرد تنها بخش در کشور است که هیچ امکاناتی ندارد و منطقه‌ای با پراکندگی بسیار، غریب و دور افتاده که مسئولان هیچ توجهی به مردمان این بخش ندارند و همچنان در محرومیت پیشتاز است.

اینجا بشاگرد،منطقه ای با بالاترین درجه محرومیت در کشور

به گزارش شبکه اطلاع رسانی هرمز؛ به نقل از فرهنگ کده ؛ بشاگرد یکی از شرقی ترین شهرستان هایی استان هرمزگان است که در سال های گذشته مردم، بشاگرد را با خانه های کپری و محرومیت یاد می کردند تا جایی که دولت نهم و دهم بخش بشاگرد را کپرزدایی کرد و آن را به شهرستان ارتقا داد اما همچنان برچسب محرومیت در جای جای این منطقه حک شده است و نمی توان نام آن را با این همه محرومیت شهرستان نامید چرا که هیچ امکاناتی برای شهرستان شدن ندارد.

بشاگرد همچنان شبیه یک روستا ماند

باید ۲۶۴ کیلومتر جاده‌ پرپیچ و خم با آسفالتی ناهموار را از بندرعباس طی کرد تا به مرکز شهرستان بشاگرد برسی که حدود ۴ ساعت زمان می برد شهرستانی که در سال ۱۳۸۸ با ۱۷۰ آبادی شکل گرفت اما همچنان شبیه یک روستا ماند و نتوانست امکانات یک شهر کوچک را هم جذب کند.

در طول مسیر روستاهای بسیاری را مشاهده می کنی که هرکدام فقط چند خانه سیمانی وجود دارد که وقتی از اهالی آنها می پرسی می گویند خیرین برایمان درست کرده اند و بقیه همچنان کپرنشین هستند و سردشت هم نام شهری مرزی در آذربایجان غربی است که هفتم تیر ۱۳۶۶ توسط بعثی‌ها بمباران شیمیایی شد، هر دو شهر هم صفات یکسانی از جمله مظلومیت و محرومیت دارند.

در هفته گذشته یک سفر یک روزه به روستاهای بخش گافر و پارامون بشاگرد رفتیم و روستای سگرکن که در ۳۰ کیلومتری سردشت واقع شده بود که با توجه به صعب العبور بودن جاده آن باید این مسیر ۳۰ کیلومتر را در ۲ ساعت طی کرد تا به این روستا برسی.

روستای سگرکن تعداد بسیاری از اهالی آن در خانه های کپری بدون سرویس بهداشتی زندگی می کنند و اهالی این روستا پرجمعیت هستند اما برای آنها شغلی وجود ندارد و اغلب مردان بیکار هستند.

معلولان حرکتی و هزینه‌های درمان

کودکان این روستا چهره‌های رنگ پریده و تکیده دارند که خبر از سوء تغذیه می‌دهد و اکثریت کودکان این روستای دور افتاده معلول یا عقب مانده ذهنی و یا بیماری های خاصی از جمله سینداکتیلی دارند و می توان گفت کودکانی که  هرگز غذایی در رستوران نخورده اند و همچنین این کودکان معلول از تحصیل باز مانده اند.

موسی اسماعیلی که دو فرزند دارد به نام های علی و ناصر که در روستای سگرکن زندگی می کند ناصر ۱۴ سال و احمد ۷ دارد که هر دو معلول هستند و توان حرف زدن ندارد و به سختی می تواند صحبت کند و مشکل یرقان دارد.

مادر ناصر می گوید: با توجه به اینکه جاده های این روستا صعب العبور است و هنگام زایمان دیر به بیمارستان رسیدم فرزندانم هر دو به علت فشاری که هنگام زایمان کشیدم هر دو معلول شدند.

وی افزود: معلولیت دو فرزندم مادرذایی است و در حال حاضر ناصر تحت پوشش بهزیستی است اما می گویند علی چون ۷ سال دارد نمی تواند زیر پوشش بهزیستی قرار بگیرد که فقط ماهی ۴۵ تومان به حسابمان می ریزند که این کفاف حتی کرایه ای که به بندرعباس بروم برای درمان فرزندم نمی شود.

این مادر در حالی که گریه می کند می گوید: هیچ در آمدی به جز یارانه نداریم و همسرم هم بیمار است و فرزندانم به علت معلولیت هر دو از تحصیل باز مانده اند .

وی گفت: آخرین باری که ناصر را به دکتر بردم ۲ سال پیش بود که با توجه به عدم توانایی مالی نتوانستم دیگر درمانش را ادامه دهم و دکتران می گویند ناصر با چند مرحله فیزیوتراپی گردنش که کج شده خوب می شود.

رقیه از تحصیل باز ماند

رقیه نورالهی ۱۸ سال دارد و تنها فرزند خانواده است که از ۶ ماهگی تشنجی شده و زیاد نمی تواند صحبت کند و به گفته مادرش مغزش کامل نیست و توان اینکه بخواهد از خود نگهداری کند و یا خود به سرویس بهداشتی و حمام برود ندارد گرچه دستان و پاهای آن توان حرکت را دارد.

مادر رقیه می گوید: در ۶ ماهگی تنها فرزندم که رقیه است تشنجی می شود و به علت عدم توانایی مالی نتوانستیم آن را درمان کنیم و از تحصیل هم بازمانده است و زیاد توان صحبت کردن هم ندارد و عقب مانده ذهنی است.

وی از بزرگترین مشکل این روستا که بی آبی است می گوید: از رودخانه آب مورد نیاز خود را تامین می کنیم که آن هم غیر بهداشتی است و مسئولان ما را فراموش کرده اند و به ما سر نمی زنند که حداقل با مشکلات ما آشنا شوند.

احمد دیگر نمی تواند راه برود

احمد اسماعیلی که دو فرزند دارد یک پسر و یک دختر که پسر آن فلج است و بروی ویلچر می نشیند که پدر این خانواده خود از لحاظ مغزی مشکل دارد و بیکار است و در خانه های کپری زندگی می کنند و حتی سرویس بهداشتی هم ندارند .

او می گوید: به علت عدم توانایی مالی نمی توانم فرزندنم را درمان کنم مسئولان و خیرین یاری مان کنند.

روستایی سیتی ماستی هیچ امکانات ندارد

مقصد بعدی ما روستای سیتی ماستی بود که حدود ۲۰ کیلومتر با روستای سگرکن فاصله است اما تقریبا یک ساعت زمان برد تا به روستا رسیدیم که در این روستا به سراغ خانواده های ایتام رفتیم.

روستای سیتی ماستی با ۱۷۰ نفر جمعیت در ۵۰ کیلومتری سردشت و در بخش گافر و پارامون واقع شده که شغل برخی از مردمان این روستا دامداری و کشاورزی است و اکثریت آنها بیکار هستند.

مرحوم حسن محمودی ۶ سال است فوت کرده که ۷ فرزند دارد همسر این مرحوم می گوید: از وقتی همسرم فوت کرده تنها درآمدمان یارانه است که ۳ فرزندم ازدواج کره اند و ۴ فرزند در خانه دارم.

وی به خانه سیمانی خود اشاره می کند و می گوید: این خانه همسرم با وام بنیاد مسکن ساخته است که بعد از فوت همسرم با یارانه اقساط آن را می پردازم.

یکی از اهالی روستا گفت: درمان و حفظ سلامت در بشاگرد سخت است و نمی توان با این جاده های صعب العبور هنگام زایمان خود را به موقع بیمارستان رساند و به همین علت اغلب زنان در خانه زایمان می‌کنند و خیلی از آنها تجربه به دنیا آوردن بچه‌ای مرده را دارند و یا خود در هنگام زایمان فوت می کنند.

آقای محمودی نیز می گوید: روستاهای مناطق گافر و پارامون شهرستان بشاگرد خیلی پراکنده و دور از هم هستند که برای بازدید از هر روستا شما باید دست کم یک ساعت در راه باشید و حال حساب کنید اگر  برای همسرم یا فرزندانم اتفاقی بیفتد یا مریض شوند چگونه باید خودمان را به شهر برسانیم؟

شبیه غارنشینان شده‌ایم کسی به ما توجهی نمی کند

او می گوید: خودتان بیایید مشاهده کنید ما در چه وضعیتی زندگی می کنیم نه یخچال ، نه تلویزیون، نه آب، نه بهداشت و جاده‌ را هم که آمدید و دیدید چقدر صعب العبور و خطرناک است که زنان باردار زیادی در همین جاده ها جان خود را از دست دادند خب شما به ما باید بگوید به چه چیزی دلمان را خوش کنیم؟ما شبیه غارنشینانی شده‌ایم که نه کسی را می‌بینیم نه کسی ما را می‌بیند و احساس آدم‌های روستا این است که کسی به ما توجهی نمی‌کند.

حسن یک ساله که بیماری سینداکتیلی دارد

فاطمه غلامی مادر حسن مهدی پور از بیماری فرزندش می گوید: حسن یک سال دارد انگشتان دست ها و پاهایش بهم چسپیده و نمی تواند هیچ وقت راه برود.

مادر حسن مهدی پور گفت: یکبار حسن را به دکتر برده ام و دکتران گفتن باید عمل شود و من و پدرش از پس هزینه های درمانش بر نمی آییم.

در روستاهای بخش گافر خبری از تلویزیون و آنتن دهی تلفن همراه اول و ایرانسل نیست و فقط در برخی روستاها خط های برره ای آنتن می دهد و به علت عدم آنتن دهی تلویزیون دیجیتال، ماهواره در این روستاها جولان می دهد.

 عدم دسترسی به راه ارتباطی مناسب بزرگترین مشکل بخش گافر و پارامون  

می توان به جرات گفت بزرگترین مشکل بخش گافر و پارامون عدم دسترسی به راه ارتباطی مناسب است و از مسئولان اداره کل راه و شهرسازی استان و شهرستان انتظار می رود وسایل خاص راه‌سازی به این بخش اختصاص دهند تا راهگشای مشکلات راه‌های دسترسی در زمان‌های بحران باشد.

انتهای پیام/

لینک کوتاه : http://www.hormoz.ir/?p=439658
این خبر را به اشتراک بگذارید
دیگر رسانه ها
نظرات بینندگان
تعداد نظرات: بدون نظر
ارسال نظر





  • نظراتی را که حاوی توهین است منتشر نمی کند.
  • لطفا از نوشتن نظرات خود به صورت حروف لاتین (فینگیلیش) خودداری نمايید.
  • توصیه می شود به جای ارسال نظرات مشابه با نظرات منتشر شده، از مثبت یا منفی استفاده فرمایید.
  • با توجه به آن که امکان موافقت یا مخالفت با محتوای نظرات وجود دارد، معمولا نظراتی که محتوای مشابهی دارند، انتشار نمی یابد.

یادداشت

گفتگو

بین الملل